Pierwsze grupy hipisów pojawiły się w Stanach Zjednoczonych w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Byli oni buntownikami przeciw wartościom, które większość ludzi uważała za najważniejsze to jest kariera, postęp, majątek, pozycja społeczna. W kanon ich wartości wchodziły wolność, pacyfizm i miłość, które Hipisi wyrażali również w swoim ubiorze. Nosili oni luźnie kwieciste koszule, spodnie rozszerzane ku dołowi, tak zwane dzwony oraz długie włosy. Hipisi uważali, że wolność mogą osiągnąć przez zażywanie narkotyków. Prócz marihuany używali również LSD, który pozwalał przenieść się w inny, lepszy świat. Niejednokrotnie byli przez to utożsamiani z narkomanami. Chcąc zbliżyć się do natury, Hipisi, z dala od miast zakładali komuny, gdzie uprawiali rośliny ekologiczne i starali się być samowystarczalni. W komunach wszystkie dobra były wspólne a hipisi równi wobec siebie. W Polsce na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych powstały komuny w Warszawie, na Mazurach i  w Bieszczadach. Z czasem ruch hipisów przestał istnieć.  Najważniejszą przyczyną powstania tego ruchu był ówczesny kryzys kultury amerykańskiej. W Polsce subkultura pojawiła się pod koniec lat 60. XX wieku, a w latach 70. dotarła niemal wszędzie. Sytuacja, jaka panowała w tamtych czasach nie sprzyjała na wymianie poglądów między Europą Zachodnią, a państwami socjalistycznymi. Właśnie, dlatego główna wymiana ideowa była możliwa tylko dzięki bezpośrednim kontaktom oraz muzyce. Polscy hipisi przystosowali założenia poglądowe do sytuacji panującej w naszym kraju. Ruch ten cechował się między innymi: buntem przeciwko instytucją państwowym i społecznym, rozwojowi technicznemu, odrzuceniem stabilizacji, beztroskim życiem, własnością wspólną członków subkultury oraz obojętnością wobec reszty społeczeństwa i ich poglądów. W Polsce hipisi byli nietolerowani przez społeczeństwo, bardzo często zarzucano im postępowanie według amerykańskiej mody. Ponadto ówczesne milicja uważała tą subkulturę za zagrożenie dla innych. Ponadto hipisi byli zwalczani przez inne grupy społeczne.

Pierwszą i najważniejsza grupą w życiu człowieka jest rodzina. Kolejnymi są znajomości zawarte w przedszkolu i szkole, gdzie tworzą się grupy rówieśnicze. Grupy społeczne spełniają wiele bardzo istotnych funkcji. Do najważniejszych zaliczamy kształtowanie się osobowości, budowanie indywidualnego systemu wartości, dostarczanie odpowiednich wzorców zachowania, przejmowanie zadań rodziny oraz tworzenie nowych reguł postępowania. Grupa społeczna jest swego rodzaju grupą wsparcia dla wszystkich członków. Daje ona możliwość rozwoju i głoszenia własnych przekonań. Często młodzi ludzie pragnący akceptacji w grupie ulegają naciskom większości i przyjmują wyznawane przez nich wartości. Taką postawę nazywamy konformizmem. W pewnym stopniu świadczy to o słabości charakteru i autorytetów. Zmienia się to wraz z rozwojem psychiczno – emocjonalnym człowieka, który w miarę upływu czasu wybiera wyznawane przez siebie wartości i poglądy. W ten sposób człowiek staje się dojrzały i wyzbywa konformizmu wartościowego.

Subkultury cechują się charakterystycznymi dla siebie ideologiami, obyczajowością oraz specyficznym wizerunkiem i twórczością ich członków. Subkultury powstają w trzech fazach. Pierwszy etap nazywany jest subkulturą młodzieżową i przejawia się pragnieniem odróżnienia od innych. Szczególnie jest to dostrzegalne w ubiorze, języku oraz formie spędzanego czasu. Zazwyczaj wszelkie zachowania nie przekraczają powszechnie obowiązujących praw w danym społeczeństwie. Drugi okres nosi miano kontrkultury. Podczas jego trwania młodzi ludzie buntują się przeciwko wszelkim wartością i ideologią wyznawanym przez większość społeczeństwa. Jedną z najbardziej nielubianych kwestii jest konsumpcjonizm, pieniądz oraz materializm. Ostatnią, trzecią fazą jest okres kultury alternatywnej. Jest ona najbardziej dojrzała z pośród wszystkich. Charakteryzuje się akceptacją świata oraz mechanizmów na nim zachodzących. Mimo to subkultury zachowują swój twórczy indywidualizm. Rozwój wszelkich grup młodzieżowych jest przyczyną wielu aspektów ekonomiczno – społecznych.

Goci to określenie na subkulturę gotycką, czyli grupę społeczną, której początek sięga lat 70. ubiegłego wieku. Historia subkultury gotyckiej sięga lat siedemdziesiątych  oraz osiemdziesiątych ubiegłego stulecia. Ta grupa społeczna ściśle wiąże się z gatunkiem muzyki gotyckiej, a ta z kolei swój początek ma w nurcie, o nazwie cold wave. Oprócz tego członkowie tej subkultury słuchają takich gatunków muzycznych, jak metal progresywny, dark metal, metal symfoniczny, gothic metal czy muzyka industrialna. Goci bardzo często interesują się nie tylko muzyką ale także takimi elementami kultury, jak wampiryzm, szeroko pojmowany okultyzm. Dużym zainteresowaniem cieszy się także mitologia nordycka oraz mitologia słowiańska. Członkowie subkultury gotyckiej wykazują także duże zaciekawienie w literaturę, a zwłaszcza poezję. Uważają się za osoby bardzo wrażliwe oraz inteligentne, czytają wiele książek. Goci są głównie kojarzeni, przez społeczeństwo, z czymś mrocznym,  a niekiedy nawet niebezpiecznym i są niezrozumiani przez osoby trzecie, co czyni je grupą dosyć odizolowaną od reszty świata niewtajemniczonego w tę subkulturę.

Dresiarze to określenie grupy społecznej, a dokładniej grupy rozwijającej się w kręgach młodzieżowych. Nazwa subkultury, czyli „ dresiarze” wywodzi się od elementu ubrania, który noszą jej członkowie, czyli spodni typu dres. W Polsce, ta subkultura swój początek miała w latach dziewięćdziesiątych poprzedniego stulecia. Dresiarze są w Polsce bardzo negatywnie i źle kojarzeni. Wiąże ich się często z wulgarnym słownictwem i brakiem znajomości zasad dobrego wychowania. Często, oprócz posiadania spodni dresowych, charakterystycznym elementem ubioru jest zawieszony na szyi pozłacany łańcuch, co kiedyś było także kojarzone z subkulturą „ disco polo” Dresiarze występują w niemalże wszystkim polskim miastach. W mniejszych miastach są nieodłączną częścią ich mieszkańców, natomiast w większych aglomeracjach, występują oni głównie na przedmieściach. W Warszawie dresiarze zamieszkują tereny południowej, ale najbardziej północnej Pragi oraz takie obszary jak Targówek czy Bielany.  Subkultura dresów jest dosyć często mylona z subkulturą skinheadów, jednak dresiarze nie wyznają neonazistowskich poglądów, a ich światopogląd jest raczej ubogi.