Emo jest to nie tylko określenie na subkulturę, grupę społeczną. Jest to także nazwa służąca do opisu jednego z podgatunków takiej muzyki, jak hardcore punk. Dopiero od roku 2000, nazwa Emo służy do określenia specyficznej subkultury  ( poglądów, sposobu ubierania się, emocjonalizm). Kultura Emo jest reakcją na przepełniony przemocą, agresją oraz gonitwą za pieniędzmi świat raperów wywodzących się ze Stanów Zjednoczonych. Ludzie Emo często przejawiają brak sensu życia, oznaki depresji, krytykę otaczającej nas rzeczywistości. Członkowie subkultury Emo to także osoby bardzo wrażliwe, a niekiedy po prostu przewrażliwione, które mają poczucie niezrozumienia przez współczesny świat. Emo ubiera się najczęściej w  obcisłe ubrania ( spodnie rurki) oraz nakłada na twarz dokładny makijaż ( ciemne obramowanie oczu) i wykazuje się dbaniem o fryzury. Właśnie te cechy mają być odpowiedzią na wulgarny, uliczny i brudny styl amerykańskich raperów, a raczej nawet gangsterów. Emo ludzie niestety należą do grupy osób, których wskaźnik samobójstw jest wysoki.

Metalowcy jest to określenie na dosyć rozpowszechnioną grupę społeczną, której historia sięga lat siedemdziesiątych poprzedniego stulecia. Grupa ta jest skupiona wokół takich gatunków muzycznych jak heavy metal  i jego rozmaite podgatunki. Subkultura metalowców została stworzona na terenie Wielkiej Brytanii, ale dzisiaj jest tak popularna, że można ją spotkać w dużej liczbie różnych krajów. Członkowie należący do tej grupy społecznej noszą przeważnie czarne bądź ciemne ubrania. Posiadają glany ( ciężkie buty), skórzane kurtki najczęściej z rozmaitymi naszywkami, mężczyźni mają długie włosy. Co ciekawe, w latach osiemdziesiątych metalowcy nosili białe adidasy, mieli dosyć wąskie spodnie jeansowe oraz jeansowe kamizelki. Metalowcy nie mają, tak jak na przykład hipisi, określonego światopoglądu,  postulatów, które wyznają czy wartości, którymi się kierują. Z całą pewnością, najważniejsze miejsce w ich subkulturze zajmuje muzyka, która niekiedy stają się także ich pasją i wielu metalowców zakłada zespoły metalowe.

Jest to subkultura, którą reprezentują ludzie słuchający hip-hopu i rapu. Cechą charakterystyczna dla skejtów jest ich ubiór, ponieważ ubierają się oni w szerokie spodnie, bluzy z kapturem ,czapki z prostym daszkiem a na nogach noszą najczęściej adidasy szeroki i wysokie. Subkulturę tą zapoczątkowali skejci jeżdżący na deskorolkach, rolkach oraz BMXach. Skejtów odróżnia również od innych subkultur to iż mówią oni slangiem. Często są to słowa spolszczone zaczerpnięte z języka angielskiego. Poprzez jeżdżenie na rolkach deskorolce czy BMXsie wyrażają siebie a muzyka hip-hopowa doskonale im w tym pomaga ponieważ opisuje ona nieraz przykłady z osobistego życia skejtów. Reprezentanci tego ruchu zazwyczaj są spokojni i bardziej pozytywnie nastawieni do życia. Polscy skejci różnią się od amerykańskich tym, że słuchają przeważnie hip-hopu natomiast skejci w Ameryce słuchają wyłącznie skate punku, różni się także nieco wygląd, tam panuje tzw. styl murzyński: spodnie spuszczone w klinie do kolan, biały podkoszulek, i wielkie łańcuchy. Ubiór na skate staje się najpopularniejszym stylem wśród młodzieży. Luźne ubrania, pozwalają młodzieży na odczuwanie komfortu.

Subkultura skinheadów pojawiła się po raz pierwszy w Anglii ok. 1966 roku, początkowo jako odłam mods. Skinheadzi wywodzili się ze środowisk robotniczych, lecz odrzucali stereotyp robotnika. Misją Skinów stała się obrona porządku społecznego. Czarni imigranci z Karaibów stali się fascynacją dla brytyjskich Skinheadów. Ubierali oni w stylu wojskowym, czyli wysokie ciężkie buty, skórzane kurtki, dżinsy. Włosy golili aż do samej skóry. Ich wygląd miał wyrażać gotowość do walki, przeciwstawianiu się wrogom. Słuchają oni różnej muzyki, ale przeważa styl mroczny i ciężki taki jak: rock, punk, hard core Skinheadzi nie są jednolitą subkultura dzielą się oni na dwa odłamy: nacjonalistyczny i anarchistycznych. Skinheadzi są bardzo agresywnie nastawieni do murzynów i arabów. Z ust polskiego skinheada możemy usłyszeć nacjonalistyczne i faszystowskie hasła typu: “polska dla polaków”, “żydzi do gazu”. Ich agresja jest skierowana głownie przeciwko obcym oraz tak zwanemu marginesowi społecznemu. W Polsce ruch skinheadów pojawił się dopiero w latach 80-tych i ma charakter nacjonalistyczny, a nawet rasistowski. Skinheadzi jest to nazwa określająca kontrkulturę, której historia sięga lat sześćdziesiątych ubiegłego stulecia. Subkultura ta powstała na terenie Wielkiej Brytanii, a jej nazwa łączy się ze specyficznym wyglądem, jaki posiadali skinheadzi. Mianowicie posiadali oni wygolone na łyso głowy, bądź też bardzo krótkie fryzury. Ta kontrkultura dzisiaj jest bardzo źle kojarzona i odbierana przez współczesne społeczeństwo. Wynika to z faktu, że skinheadzi bardzo często wyrażają rasistowskie poglądy, a wręcz szykanują ludzi o odmiennym kolorze skóry. Członkowie tej subkultury również posiadają neonazistowskie poglądy, co przez dzisiejszy świat jest absolutnie nie do zaakceptowania. Oczywiście, większość skinheadów to nacjonaliści, którzy szumnie obnoszą się ze swoimi światopoglądami, skinheadzi prezentują poglądy apolityczne, ale czasem także nawet dosyć skrajnie lewicowe. Ci skinheadzi, których zaangażowanie w ruchy o poglądach neonazistowskich są największe słuchają muzyki RAC lub NSBM, czy narodowo – socjalistyczny black metal.

Skini, inaczej skinheadzi są jedną z najstarszych subkultur. Ruch ten miał początek w Anglii w latach sześćdziesiątych XX wieku. Tam właśnie uboga młodzież postanowiła swą odmienność od zamożnych hipisów wyrazić poprzez wygląd i sposób bycia. Początkowo skini ścinali włosy na krótko (ale nie zero), nosili dżinsy, flanelowe koszule, szelki, mundury z demobilu i okute wysokie buty Martensy. Strój ten był praktyczny, gdyż swoje racje często egzekwowali walką. Skini jak i inne subkultury wiązali się z określoną muzyką. Początkowo była to taneczna muzyka Jamajki: ska, bluebeat, rocksteady. W latach siedemdziesiątych głośno było o skinheadach w mediach z powodu głoszenia ich ideologi przez przemoc. Aktualnie skini wyglądają inaczej. Przeważnie golą głowy na zero, często do stroju dołączają nazistowskie symbole. Używają oni okrzyku „Oi!”, który jest jednocześnie pozdrowieniem. Miano Oi nosi także muzyka, której słuchają. Skinheadzi kultywują walkę, siłę i działanie. Gardzą oni tchórzami i ludźmi słabymi. Skini są patriotami, rozumieją to jako poczucie wspólnoty ze swoim miastem czy regionem i szerzej -  z rasą.  Do wizerunku skina zaliczamy: tak zwaną kurtkę flyers, dżinsy z podwiniętymi nogawkami, szelki, oraz buty, najczęściej czarne i wysokie wyczyszczone do połysku. Ponadto skini mają bardzo krótkie włosy lub są wygoleni na łyso. Taki wygląd ma wymiar symboliczny, ponieważ pokazuje on nieprzerwane przygotowanie do walki, budzi szacunek oraz świadczy o porządku świata, którego pragną skini. Subkultura ta najczęściej wywodzi się z grupy robotniczej i cechuje się patriotyzmem lokalnym. W naszym kraju rozwój tego ruchu rozpoczął się w latach 80. XX wieku. Skini to przede wszystkim nacjonaliści, a w skrajnych przypadkach faszyści. Często atakują wszelkie mniejszości narodowe i etniczne, ponieważ ich zdaniem zaburzają one ład, który powinien być w danym kraju lub na świecie. Subkultura w swoich założeniach ma na celu chronić tradycje i tożsamość swojego narodu. Najczęściej jest to grupa wysportowanych mężczyzn, nieużywających alkoholu i narkotyków. Podczas ataku współpracują ze sobą w grupach. Swoje ofiary biją lub okaleczają.

Ta subkultura powstała w 1976 roku i łączy się z powstaniem takich zespołów jak Ramones, Television, Sex Pistols czy Talking Heads. Muzyka Punk traktuje najczęściej o wolności, anarchii i niezależności człowieka. Punki uwidaczniają się głównie w bardzo oryginalnych strojach. Najbardziej rozpoznawalny jest irokez – fryzura, w której włosy są wygolone po bokach głowy, a ze środka stoją postawione do góry. Przeważnie irokez jest farbowany na jaskrawe kolory. Na resztę stroju punka składają się glany, pasy, skórzane kurtki z ćwiekami. Ubrania punków często są dziurawe co jest przejawem pogardy za komercją i wyższą warstwą społeczeństwa. Ich styl bycia przejawia się w braku agresji (chyba, że zostaną sprowokowani), nieograniczona tolerancja oraz używanie wszelkich używek. Masowo można spotkać punków na Woodstocku, imprezie organizowanej przez Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy oraz Jurka Owsiaka. Jest to trzydniowy festiwal muzyki, na którym artyści grają za symboliczną „stówę”. Slogan głoszony na Woodstocku to „Miłość Przyjaźń Muzyka”. Subkultura ta cechuje się buntem oraz prowokacją przeciwko całemu społeczeństwu. Punkowcy manifestują swoją odmienność, odrzucają przyjęte ideały oraz krytykują otaczający ich świat. Ruch ten charakteryzuje się: odrzuceniem wszelkich tradycji i autorytetów, tolerancją odrzucającą rasizm, dyskryminacje mniejszości oraz wszelkie podział społeczno-ekonomiczne. Punkowcy odrzucają także tak zwane instytucje publicznego zaufania, takie jak kościół, policja i wojsko. Subkultura ta ponadto cechuje się nienawiścią wobec środków masowego przekazu i poszanowaniem pacyfizm oraz anarchizmu. Ruch nie posiada jakiejś konkretnej formy oraz struktury, w której dowodzi lider bądź ideolog. Punkowcy ubierają tak, aby zwrócić na siebie uwagę. Do stroju punka należą: dżinsy, skurzana lub dżinsowa kurtka oraz wojskowe, najlepiej czarne buty. Specyficzna jest również fryzura przebiegająca jedynie przez środek głowy. Muzyka słuchana przez punkowców jest nieskomplikowana, ale mimo to dynamiczna. W Polsce i na świecie ruch ten zyskał wielu zwolenników w latach 80. ubiegłego stulecia.