Subkultura gotów powstała z ruchu post-punk na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Goci słuchają głównie gothic rocka lecz nie jest to regułą, gdyż wielu z nich słucha także wielu odmian metalu czy rocka a także muzyki poważnej i folkowej. Wielu jest fanami kapel takich jak „Danse Society”, „Fields of The Nephilim”, „The Mission”. Miasto Leeds z powodu dużej ilości kapel, które się z niego wywodzą, uważane jest za stolicę gotyku. Za ich atrybuty uważane są wszelkie mroczne miejsca, rzeczy i zwierzęta na przykład: czarne koty, cmentarze, noc, nietoperze, świece, mrok. Przez długi czas gota można było poznać po czarnym stroju, mrocznym makijażu, srebrnej biżuterii. Obecnie jednak goci odchodzą od czarnego koloru i ubierają się coraz częściej kolorowo.  Goci interesują się literaturą, okultyzmem, architekturą gotycką, sztuką, mitologią germańską i słowiańską. W Polsce najwięcej gotów można spotkać w Warszawie, gdzie organizują imprezy gotyckie, a także na festiwalu w Bolkowie. Sataniści. W Polsce rozwój tego nurtu przypada na połowę lat 80. minionego wieku. Podobnie, jak u metalowców początek tej subkultury jest ściśle związany z muzyką heavy metalową. Satanistów cechuje specyficzny ubiór i wizerunek. Prócz czarnych skórzanych ubrań takich jak spodnie, kurtka i buty sataniści posiadają wiele znaków i emblematów. Są to między innymi wizerunki szatan, kozła, pentagramy, trzy szóstki oraz odwrócony krzyż. Sataniści bardzo często spotykają się na tak zwanych czarnych mszach, które są obrazą dla liturgii katolickiej. Ponadto członkowie tej subkultury niszczą cmentarze, demolują i okradają kościoły, profanują zwłoki oraz zabijają zwierzęta. Sataniści przez większość społeczeństwa uważana są za grupy niebezpieczne dla innych osób, dopuszczające się wielu przestępstw. Ostatnimi czasy w Polsce obserwuje się w zwężanie grupy satanistów. Najwięcej grup satanistycznych funkcjonuje w Stanach Zjednoczonych. Sataniści działają tam niemal jawnie, a mnóstwo ich publikacji jest szeroko dostępnych na przykład w Internecie.

Gitowcy byli subkulturą rdzennie polską. Grupy gitów powstały w latach siedemdziesiątych w czasie PRL-u na masowo budowanych osiedlach. Charakteryzowały ich solidarność i lokalny patriotyzm.  Dzielili oni ludzi na tych który są „git” oraz na „frajerów”. Uważali przy tym, że tych drugich trzeba maksymalnie wykorzystywać. Gitowcy często byli bumelantami (w czasach PRL-u istniał obowiązek pracy dla wszystkich mężczyzn; nie można było być bezrobotnym przez dłużej niż trzy miesiące). Kultura gitowców przypomina społeczeństwo więzienne. Zarówno jedni jak i drudzy używają charakterystycznego grypsu, mowy przez nich wymyślonej i nie rozumianej zazwyczaj przez postronnych. Gici byli do niekórych subkultur, na przykład do hipisów i punków.  Przejawiali oni kult siły i mocnego charakteru. Jak większość subktultur także i gitowców można było rozpoznać po stroju. Ubierali się w ortalionowe kurtki, spodnie zaprasowane na kancik oraz buty z czubami. Nosili fryzurę na małpę. Niektóre elementy subkultury gitowców są obecne u skinheadów.  Gitowcy swój początek mają w wszelkiego rodzaju zakładach poprawczych, wychowawczych oraz zakładach karnych dla młodzieży łamiącej przepisy prawa. Kiedy młodzi ludzie opuszczali tego typu środowisko wszystkie zasady tego ruchu przenosili do życia codziennego. Właśnie w ten sposób subkultura gitowców przedostała się do szkół. Wyznawcy tego ruch bardzo często zastraszali swoich rówieśników, wymuszali od nich pieniądze, niszczyli ich przedmioty oraz prześladowali. Subkultura ta charakteryzuje się: kultem fizyczności i siły fizycznej, wykorzystywaniem innych słabszych jednostek, odrzuceniem wszelkich zasad obowiązujących w danym społeczeństwie, gardzeniem słabością oraz ludzkimi odruchami, wzorowaniem się na przestępcach oraz brakiem szacunku dla kobiet. Gitowcy tworzą grup, w której obowiązuje lojalność oraz tak zwane braterstwo krwi. Przejawem przynależności do subkultury jest wspólne, grupowe picie alkoholu oraz tatuaże. Subkultura ta zaczęła znacznie się zwężać już po koniec lat 70. XX wieku.

Ta subkultura powstała w 1976 roku i łączy się z powstaniem takich zespołów jak Ramones, Television, Sex Pistols czy Talking Heads. Muzyka Punk traktuje najczęściej o wolności, anarchii i niezależności człowieka. Punki uwidaczniają się głównie w bardzo oryginalnych strojach. Najbardziej rozpoznawalny jest irokez – fryzura, w której włosy są wygolone po bokach głowy, a ze środka stoją postawione do góry. Przeważnie irokez jest farbowany na jaskrawe kolory. Na resztę stroju punka składają się glany, pasy, skórzane kurtki z ćwiekami. Ubrania punków często są dziurawe co jest przejawem pogardy za komercją i wyższą warstwą społeczeństwa. Ich styl bycia przejawia się w braku agresji (chyba, że zostaną sprowokowani), nieograniczona tolerancja oraz używanie wszelkich używek. Masowo można spotkać punków na Woodstocku, imprezie organizowanej przez Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy oraz Jurka Owsiaka. Jest to trzydniowy festiwal muzyki, na którym artyści grają za symboliczną „stówę”. Slogan głoszony na Woodstocku to „Miłość Przyjaźń Muzyka”. Subkultura ta cechuje się buntem oraz prowokacją przeciwko całemu społeczeństwu. Punkowcy manifestują swoją odmienność, odrzucają przyjęte ideały oraz krytykują otaczający ich świat. Ruch ten charakteryzuje się: odrzuceniem wszelkich tradycji i autorytetów, tolerancją odrzucającą rasizm, dyskryminacje mniejszości oraz wszelkie podział społeczno-ekonomiczne. Punkowcy odrzucają także tak zwane instytucje publicznego zaufania, takie jak kościół, policja i wojsko. Subkultura ta ponadto cechuje się nienawiścią wobec środków masowego przekazu i poszanowaniem pacyfizm oraz anarchizmu. Ruch nie posiada jakiejś konkretnej formy oraz struktury, w której dowodzi lider bądź ideolog. Punkowcy ubierają tak, aby zwrócić na siebie uwagę. Do stroju punka należą: dżinsy, skurzana lub dżinsowa kurtka oraz wojskowe, najlepiej czarne buty. Specyficzna jest również fryzura przebiegająca jedynie przez środek głowy. Muzyka słuchana przez punkowców jest nieskomplikowana, ale mimo to dynamiczna. W Polsce i na świecie ruch ten zyskał wielu zwolenników w latach 80. ubiegłego stulecia.