Emo jest to nie tylko określenie na subkulturę, grupę społeczną. Jest to także nazwa służąca do opisu jednego z podgatunków takiej muzyki, jak hardcore punk. Dopiero od roku 2000, nazwa Emo służy do określenia specyficznej subkultury  ( poglądów, sposobu ubierania się, emocjonalizm). Kultura Emo jest reakcją na przepełniony przemocą, agresją oraz gonitwą za pieniędzmi świat raperów wywodzących się ze Stanów Zjednoczonych. Ludzie Emo często przejawiają brak sensu życia, oznaki depresji, krytykę otaczającej nas rzeczywistości. Członkowie subkultury Emo to także osoby bardzo wrażliwe, a niekiedy po prostu przewrażliwione, które mają poczucie niezrozumienia przez współczesny świat. Emo ubiera się najczęściej w  obcisłe ubrania ( spodnie rurki) oraz nakłada na twarz dokładny makijaż ( ciemne obramowanie oczu) i wykazuje się dbaniem o fryzury. Właśnie te cechy mają być odpowiedzią na wulgarny, uliczny i brudny styl amerykańskich raperów, a raczej nawet gangsterów. Emo ludzie niestety należą do grupy osób, których wskaźnik samobójstw jest wysoki.

Metalowcy jest to określenie na dosyć rozpowszechnioną grupę społeczną, której historia sięga lat siedemdziesiątych poprzedniego stulecia. Grupa ta jest skupiona wokół takich gatunków muzycznych jak heavy metal  i jego rozmaite podgatunki. Subkultura metalowców została stworzona na terenie Wielkiej Brytanii, ale dzisiaj jest tak popularna, że można ją spotkać w dużej liczbie różnych krajów. Członkowie należący do tej grupy społecznej noszą przeważnie czarne bądź ciemne ubrania. Posiadają glany ( ciężkie buty), skórzane kurtki najczęściej z rozmaitymi naszywkami, mężczyźni mają długie włosy. Co ciekawe, w latach osiemdziesiątych metalowcy nosili białe adidasy, mieli dosyć wąskie spodnie jeansowe oraz jeansowe kamizelki. Metalowcy nie mają, tak jak na przykład hipisi, określonego światopoglądu,  postulatów, które wyznają czy wartości, którymi się kierują. Z całą pewnością, najważniejsze miejsce w ich subkulturze zajmuje muzyka, która niekiedy stają się także ich pasją i wielu metalowców zakłada zespoły metalowe.

Ruch wywodzi się od imienia cesarza Etiopii – Rasta Farii 1. Marusa Garveya, który urodził się na Jamajce, chciał stworzyć w Afryce ogólno murzyńskie państwa. Jednym z symboli najczęściej używanym w języku Rastafari jest “Babilon” rozumiany jako pogrążony w grzechu świat białego człowieka. W latach 80- tych w Polsce pojawiają się biali rastafarianie, młodzież punkowa jak i reszta, przyłączyli się do tej subkultury. Zainspirowała ich muzyka Boba Marleya, styl życia, oraz ideologie. Rastafarianie przeciwstawiają się złemu światu poprzez swoją muzykę oraz styl życia. Większość rastafarianów, preferuje wegetarianizm, nie pije alkoholu, za to używają marihuany dla uspokojenia duszy oraz medytacji. Ich wygląd cechuje się tym, że noszą dredy, a ich ubrania dominują w barwy żółte, czerwone i zielone. Czerwony kolor oznacza ofiarę krwi która została przelana w walce, zielony oznacza Afrykę jako zielony spokojny kraj, a żółty oznacza zagarnięte złoto ponieważ Afryka była kiedyś bogatym krajem. Słuchają muzyki wyluzowanej, to znaczy reage i raga, piosenki te przeważnie opowiadają o tym, że życie jest piękne, że należy kochać wszystkich ludzi. Ludzie Rasta zazwyczaj są pokojowo nastawieni dożycia i nie narażają się na ataki ze strony innych ugrupowań. Aktualnie szacuje się, że za prawdziwych wyznawców ruchu Rastafari uważa się milion osób.

Kibice, czyli inaczej hooliganie, jest subkultura kibicowska, przeważnie działająca na meczach piłki nożnej i poza nimi. Nazwa pochodzi od nazwiska „Hooligan”, była to angielska rodzina, która zapoczątkowała tą subkulturę swoim nagannym zachowaniem. Kibice czyli fanatyczni kibice drużyn piłkarskich. Walczą z kibicami innych drużyn, na tym polega ich działalność. Zawierają oni sojusz z kilkoma drużynami, aby podczas „ustawek” miał im kto pomagać. Największym wrogiem kibica jest policja, jest to główna zasada jakiej przestrzegają. Jeżeli umawiają się z jakąś drużyną, żeby się poawanturować, nie mogą używać żadnego sprzętu, tylko własne pięści i nogi. Kibice przeważnie są rasistami, a nawet mają poglądy nazistowskie. Słuchają oni patriotycznych piosenek, zespołów takich jak : konkwista, honor. Piosenki są te o tym, że trzeba walczyć, dbać o swój honor, o swój klub i kraj. Strój kibica charakteryzuje się dresem, oraz szalikiem lub czapka w barwach klubu. Chodzą oni zawsze w większych grupach, i obracają się w swoim kręgu, gdyż reszta społeczeństwa jest dla nich mniej warta.

To co łączy metalowców to muzyka. Słuchają oni głównie heavy metalu i hard rocka. Różnią się oni od innych subkultur tym, że prócz muzyki nie łączy ich wspólna idea. Metalowca można rozpoznać po czarnej koszulce z nazwą ulubionego zespołu, bojówkach lub innych, przeważnie czarnych spodniach, glanach, długich włosach i (w przypadku mężczyzn) zaroście. Między sobą dzielą się na wiele podgrup takich jak black metalowcy, power metalowcy czy thrash metalowcy, zależnie od gatunku metalu jaki słuchają. Wśród innych ludzi często są określani jako brudasy. Często można się też spotkać z przekonaniem do oddawania przez metalowców czci szatanowi. Spowodowane jest to uogólnieniem metalu do muzyki w której występuje szaleńcza gra na gitarze i perkusji połączona ze śpiewem gardłowym – growlem. Fani ciężkiego brzmienia często spotykają się na koncertach na których tańczą tak zwany taniec pogo. Pogo polega na skokach i przepychaniu się w bardzo gęstym tłumie ludzi. Często towarzyszy temu unoszenie pojedynczych osób przez grupę ponad głowami na rękach.  Początek tej subkultury miał miejsce w latach 70. ubiegłego wieku. Natomiast w latach 80. XX wieku heavy metal dotarł do Polski.  Wtedy to koncerty rokowe urosły do miana wielkiego widowiska. Mimo, że metalowcy nie posiadają żadnej ideologii, to większość tworzonych lub słuchanych przez nich piosenek opowiada o szatanie i złu. Subkultura ta często jest mylne przez innych nazywana satanizmem. Metalowcy po przez swoje przekonania chcą odciąć się od otaczającej ich rzeczywistości i innych grup społecznych. Każdy chyba zna ubiór prawdziwego metalowca. Składa się na niego czarna skórzana kurtka, pasy z ćwiekami, obcisłe skórzane spodnie oraz koszulki przedstawiające czaski lub inne mroczne postacie. Natomiast, jeśli chodzi o fryzurę, to preferują oni długie włosy. W naszym kraju słuchacze muzyki heavy metalowej mają swoje coroczne spotkania na festiwalu „Metalomaniaków”. Odbywa się on w Katowicach. Wszelkiego rodzaju koncerty ulubionych zespołów są dla metalowców świętem, a nie okazją do bójek, czy rozrób.

Nazwa tego ruchu, który w Polsce przybrał formę subkultury wywodzi się od pierwszego czarnoskórego cesarza Etiopii Lif Ras Tafari Makkonena. Rastafari łączy wierzenia rdzennych mieszkańców Afryki (animalistyczne) i chrześcijaństwa (opierają się na Piśmie Świętym i niektórych zasadach chrześcijaństwa koptyjskiego), hinduizmu oraz nauk cesarza Haile Selassie. Wierzą oni, że pokój na ziemi zapanuje wtedy, gdy skończą się podziały ludzi na lepszych i gorszych.  Symbolem zła i grzechu w Rastafarianizmie jest Babilon. Głoszą oni pacyfizm, lecz w określonych okolicznościach dopuszczają czynną obronę. Podobnie do hipisów przykładają wagę do żywności, którą w miarę możliwości produkują samodzielnie. Wielu spośród nich jest wegetarianami. Rastafarianie, lecz tylko mężczyźni, dopuszczają palenie haszyszu i marihuany, gdyż jak uważają pomaga ona w otwieraniu się na świat oraz w medytacji. Na ich stroju pojawiają się kolory: czerwony, żółty oraz zielony, które są barwami flagi Etiopii. Ich fryzurą są dredy, a muzyka której słuchają to reggae.  Jej powstanie datuje się na drugą połowę lat 60. ubiegłego stulecia. A miejscem jej powstania jest Jamajka. Na samym początku gromadziła jedynie osoby związane z środowiskami murzyńskimi, jednak później zainteresowała osoby z poza tego kręgu. W naszym kraju istniej duże grono osób, które inspiruje rasta i jej ideologia. Bardzo charakterystycznym elementem wyglądu członków tej subkultury są dredy, czyli bardzo grubo splecione włosy, najczęściej dość długie. Kulturoznawcy twierdzą, że tego typu wygląd jest nawiązaniem i zapożyczeniem od hinduizmu. Ponadto dredy mają oznaczać bunt przeciwko rasizmowi oraz miłość do natury. Członkowie tego ruchu noszą stroje w tak zwanych kolorach rasta, czyli: zielonym, żółtym i czerwonym. Ideologia tej subkultury ściśle związana jest z religią oraz Pismem Świętym. Jednak w przeciwieństwie do białych czarni inaczej interpretują słowa zawarte w Biblii nazywając siebie narodem wybranym. Szczególnie cenne dla nich są księgi: Apokalipsy i Genesis, opowiadające o ludziach takich jak oni.

Skini, inaczej skinheadzi są jedną z najstarszych subkultur. Ruch ten miał początek w Anglii w latach sześćdziesiątych XX wieku. Tam właśnie uboga młodzież postanowiła swą odmienność od zamożnych hipisów wyrazić poprzez wygląd i sposób bycia. Początkowo skini ścinali włosy na krótko (ale nie zero), nosili dżinsy, flanelowe koszule, szelki, mundury z demobilu i okute wysokie buty Martensy. Strój ten był praktyczny, gdyż swoje racje często egzekwowali walką. Skini jak i inne subkultury wiązali się z określoną muzyką. Początkowo była to taneczna muzyka Jamajki: ska, bluebeat, rocksteady. W latach siedemdziesiątych głośno było o skinheadach w mediach z powodu głoszenia ich ideologi przez przemoc. Aktualnie skini wyglądają inaczej. Przeważnie golą głowy na zero, często do stroju dołączają nazistowskie symbole. Używają oni okrzyku „Oi!”, który jest jednocześnie pozdrowieniem. Miano Oi nosi także muzyka, której słuchają. Skinheadzi kultywują walkę, siłę i działanie. Gardzą oni tchórzami i ludźmi słabymi. Skini są patriotami, rozumieją to jako poczucie wspólnoty ze swoim miastem czy regionem i szerzej -  z rasą.  Do wizerunku skina zaliczamy: tak zwaną kurtkę flyers, dżinsy z podwiniętymi nogawkami, szelki, oraz buty, najczęściej czarne i wysokie wyczyszczone do połysku. Ponadto skini mają bardzo krótkie włosy lub są wygoleni na łyso. Taki wygląd ma wymiar symboliczny, ponieważ pokazuje on nieprzerwane przygotowanie do walki, budzi szacunek oraz świadczy o porządku świata, którego pragną skini. Subkultura ta najczęściej wywodzi się z grupy robotniczej i cechuje się patriotyzmem lokalnym. W naszym kraju rozwój tego ruchu rozpoczął się w latach 80. XX wieku. Skini to przede wszystkim nacjonaliści, a w skrajnych przypadkach faszyści. Często atakują wszelkie mniejszości narodowe i etniczne, ponieważ ich zdaniem zaburzają one ład, który powinien być w danym kraju lub na świecie. Subkultura w swoich założeniach ma na celu chronić tradycje i tożsamość swojego narodu. Najczęściej jest to grupa wysportowanych mężczyzn, nieużywających alkoholu i narkotyków. Podczas ataku współpracują ze sobą w grupach. Swoje ofiary biją lub okaleczają.