Pierwsze grupy hipisów pojawiły się w Stanach Zjednoczonych w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Byli oni buntownikami przeciw wartościom, które większość ludzi uważała za najważniejsze to jest kariera, postęp, majątek, pozycja społeczna. W kanon ich wartości wchodziły wolność, pacyfizm i miłość, które Hipisi wyrażali również w swoim ubiorze. Nosili oni luźnie kwieciste koszule, spodnie rozszerzane ku dołowi, tak zwane dzwony oraz długie włosy. Hipisi uważali, że wolność mogą osiągnąć przez zażywanie narkotyków. Prócz marihuany używali również LSD, który pozwalał przenieść się w inny, lepszy świat. Niejednokrotnie byli przez to utożsamiani z narkomanami. Chcąc zbliżyć się do natury, Hipisi, z dala od miast zakładali komuny, gdzie uprawiali rośliny ekologiczne i starali się być samowystarczalni. W komunach wszystkie dobra były wspólne a hipisi równi wobec siebie. W Polsce na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych powstały komuny w Warszawie, na Mazurach i  w Bieszczadach. Z czasem ruch hipisów przestał istnieć.  Najważniejszą przyczyną powstania tego ruchu był ówczesny kryzys kultury amerykańskiej. W Polsce subkultura pojawiła się pod koniec lat 60. XX wieku, a w latach 70. dotarła niemal wszędzie. Sytuacja, jaka panowała w tamtych czasach nie sprzyjała na wymianie poglądów między Europą Zachodnią, a państwami socjalistycznymi. Właśnie, dlatego główna wymiana ideowa była możliwa tylko dzięki bezpośrednim kontaktom oraz muzyce. Polscy hipisi przystosowali założenia poglądowe do sytuacji panującej w naszym kraju. Ruch ten cechował się między innymi: buntem przeciwko instytucją państwowym i społecznym, rozwojowi technicznemu, odrzuceniem stabilizacji, beztroskim życiem, własnością wspólną członków subkultury oraz obojętnością wobec reszty społeczeństwa i ich poglądów. W Polsce hipisi byli nietolerowani przez społeczeństwo, bardzo często zarzucano im postępowanie według amerykańskiej mody. Ponadto ówczesne milicja uważała tą subkulturę za zagrożenie dla innych. Ponadto hipisi byli zwalczani przez inne grupy społeczne.

Subkultura gotów powstała z ruchu post-punk na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Goci słuchają głównie gothic rocka lecz nie jest to regułą, gdyż wielu z nich słucha także wielu odmian metalu czy rocka a także muzyki poważnej i folkowej. Wielu jest fanami kapel takich jak „Danse Society”, „Fields of The Nephilim”, „The Mission”. Miasto Leeds z powodu dużej ilości kapel, które się z niego wywodzą, uważane jest za stolicę gotyku. Za ich atrybuty uważane są wszelkie mroczne miejsca, rzeczy i zwierzęta na przykład: czarne koty, cmentarze, noc, nietoperze, świece, mrok. Przez długi czas gota można było poznać po czarnym stroju, mrocznym makijażu, srebrnej biżuterii. Obecnie jednak goci odchodzą od czarnego koloru i ubierają się coraz częściej kolorowo.  Goci interesują się literaturą, okultyzmem, architekturą gotycką, sztuką, mitologią germańską i słowiańską. W Polsce najwięcej gotów można spotkać w Warszawie, gdzie organizują imprezy gotyckie, a także na festiwalu w Bolkowie. Sataniści. W Polsce rozwój tego nurtu przypada na połowę lat 80. minionego wieku. Podobnie, jak u metalowców początek tej subkultury jest ściśle związany z muzyką heavy metalową. Satanistów cechuje specyficzny ubiór i wizerunek. Prócz czarnych skórzanych ubrań takich jak spodnie, kurtka i buty sataniści posiadają wiele znaków i emblematów. Są to między innymi wizerunki szatan, kozła, pentagramy, trzy szóstki oraz odwrócony krzyż. Sataniści bardzo często spotykają się na tak zwanych czarnych mszach, które są obrazą dla liturgii katolickiej. Ponadto członkowie tej subkultury niszczą cmentarze, demolują i okradają kościoły, profanują zwłoki oraz zabijają zwierzęta. Sataniści przez większość społeczeństwa uważana są za grupy niebezpieczne dla innych osób, dopuszczające się wielu przestępstw. Ostatnimi czasy w Polsce obserwuje się w zwężanie grupy satanistów. Najwięcej grup satanistycznych funkcjonuje w Stanach Zjednoczonych. Sataniści działają tam niemal jawnie, a mnóstwo ich publikacji jest szeroko dostępnych na przykład w Internecie.

Nazwa tego ruchu, który w Polsce przybrał formę subkultury wywodzi się od pierwszego czarnoskórego cesarza Etiopii Lif Ras Tafari Makkonena. Rastafari łączy wierzenia rdzennych mieszkańców Afryki (animalistyczne) i chrześcijaństwa (opierają się na Piśmie Świętym i niektórych zasadach chrześcijaństwa koptyjskiego), hinduizmu oraz nauk cesarza Haile Selassie. Wierzą oni, że pokój na ziemi zapanuje wtedy, gdy skończą się podziały ludzi na lepszych i gorszych.  Symbolem zła i grzechu w Rastafarianizmie jest Babilon. Głoszą oni pacyfizm, lecz w określonych okolicznościach dopuszczają czynną obronę. Podobnie do hipisów przykładają wagę do żywności, którą w miarę możliwości produkują samodzielnie. Wielu spośród nich jest wegetarianami. Rastafarianie, lecz tylko mężczyźni, dopuszczają palenie haszyszu i marihuany, gdyż jak uważają pomaga ona w otwieraniu się na świat oraz w medytacji. Na ich stroju pojawiają się kolory: czerwony, żółty oraz zielony, które są barwami flagi Etiopii. Ich fryzurą są dredy, a muzyka której słuchają to reggae.  Jej powstanie datuje się na drugą połowę lat 60. ubiegłego stulecia. A miejscem jej powstania jest Jamajka. Na samym początku gromadziła jedynie osoby związane z środowiskami murzyńskimi, jednak później zainteresowała osoby z poza tego kręgu. W naszym kraju istniej duże grono osób, które inspiruje rasta i jej ideologia. Bardzo charakterystycznym elementem wyglądu członków tej subkultury są dredy, czyli bardzo grubo splecione włosy, najczęściej dość długie. Kulturoznawcy twierdzą, że tego typu wygląd jest nawiązaniem i zapożyczeniem od hinduizmu. Ponadto dredy mają oznaczać bunt przeciwko rasizmowi oraz miłość do natury. Członkowie tego ruchu noszą stroje w tak zwanych kolorach rasta, czyli: zielonym, żółtym i czerwonym. Ideologia tej subkultury ściśle związana jest z religią oraz Pismem Świętym. Jednak w przeciwieństwie do białych czarni inaczej interpretują słowa zawarte w Biblii nazywając siebie narodem wybranym. Szczególnie cenne dla nich są księgi: Apokalipsy i Genesis, opowiadające o ludziach takich jak oni.

Skini, inaczej skinheadzi są jedną z najstarszych subkultur. Ruch ten miał początek w Anglii w latach sześćdziesiątych XX wieku. Tam właśnie uboga młodzież postanowiła swą odmienność od zamożnych hipisów wyrazić poprzez wygląd i sposób bycia. Początkowo skini ścinali włosy na krótko (ale nie zero), nosili dżinsy, flanelowe koszule, szelki, mundury z demobilu i okute wysokie buty Martensy. Strój ten był praktyczny, gdyż swoje racje często egzekwowali walką. Skini jak i inne subkultury wiązali się z określoną muzyką. Początkowo była to taneczna muzyka Jamajki: ska, bluebeat, rocksteady. W latach siedemdziesiątych głośno było o skinheadach w mediach z powodu głoszenia ich ideologi przez przemoc. Aktualnie skini wyglądają inaczej. Przeważnie golą głowy na zero, często do stroju dołączają nazistowskie symbole. Używają oni okrzyku „Oi!”, który jest jednocześnie pozdrowieniem. Miano Oi nosi także muzyka, której słuchają. Skinheadzi kultywują walkę, siłę i działanie. Gardzą oni tchórzami i ludźmi słabymi. Skini są patriotami, rozumieją to jako poczucie wspólnoty ze swoim miastem czy regionem i szerzej -  z rasą.  Do wizerunku skina zaliczamy: tak zwaną kurtkę flyers, dżinsy z podwiniętymi nogawkami, szelki, oraz buty, najczęściej czarne i wysokie wyczyszczone do połysku. Ponadto skini mają bardzo krótkie włosy lub są wygoleni na łyso. Taki wygląd ma wymiar symboliczny, ponieważ pokazuje on nieprzerwane przygotowanie do walki, budzi szacunek oraz świadczy o porządku świata, którego pragną skini. Subkultura ta najczęściej wywodzi się z grupy robotniczej i cechuje się patriotyzmem lokalnym. W naszym kraju rozwój tego ruchu rozpoczął się w latach 80. XX wieku. Skini to przede wszystkim nacjonaliści, a w skrajnych przypadkach faszyści. Często atakują wszelkie mniejszości narodowe i etniczne, ponieważ ich zdaniem zaburzają one ład, który powinien być w danym kraju lub na świecie. Subkultura w swoich założeniach ma na celu chronić tradycje i tożsamość swojego narodu. Najczęściej jest to grupa wysportowanych mężczyzn, nieużywających alkoholu i narkotyków. Podczas ataku współpracują ze sobą w grupach. Swoje ofiary biją lub okaleczają.

Goci to określenie na subkulturę gotycką, czyli grupę społeczną, której początek sięga lat 70. ubiegłego wieku. Historia subkultury gotyckiej sięga lat siedemdziesiątych  oraz osiemdziesiątych ubiegłego stulecia. Ta grupa społeczna ściśle wiąże się z gatunkiem muzyki gotyckiej, a ta z kolei swój początek ma w nurcie, o nazwie cold wave. Oprócz tego członkowie tej subkultury słuchają takich gatunków muzycznych, jak metal progresywny, dark metal, metal symfoniczny, gothic metal czy muzyka industrialna. Goci bardzo często interesują się nie tylko muzyką ale także takimi elementami kultury, jak wampiryzm, szeroko pojmowany okultyzm. Dużym zainteresowaniem cieszy się także mitologia nordycka oraz mitologia słowiańska. Członkowie subkultury gotyckiej wykazują także duże zaciekawienie w literaturę, a zwłaszcza poezję. Uważają się za osoby bardzo wrażliwe oraz inteligentne, czytają wiele książek. Goci są głównie kojarzeni, przez społeczeństwo, z czymś mrocznym,  a niekiedy nawet niebezpiecznym i są niezrozumiani przez osoby trzecie, co czyni je grupą dosyć odizolowaną od reszty świata niewtajemniczonego w tę subkulturę.

Dresiarze to określenie grupy społecznej, a dokładniej grupy rozwijającej się w kręgach młodzieżowych. Nazwa subkultury, czyli „ dresiarze” wywodzi się od elementu ubrania, który noszą jej członkowie, czyli spodni typu dres. W Polsce, ta subkultura swój początek miała w latach dziewięćdziesiątych poprzedniego stulecia. Dresiarze są w Polsce bardzo negatywnie i źle kojarzeni. Wiąże ich się często z wulgarnym słownictwem i brakiem znajomości zasad dobrego wychowania. Często, oprócz posiadania spodni dresowych, charakterystycznym elementem ubioru jest zawieszony na szyi pozłacany łańcuch, co kiedyś było także kojarzone z subkulturą „ disco polo” Dresiarze występują w niemalże wszystkim polskim miastach. W mniejszych miastach są nieodłączną częścią ich mieszkańców, natomiast w większych aglomeracjach, występują oni głównie na przedmieściach. W Warszawie dresiarze zamieszkują tereny południowej, ale najbardziej północnej Pragi oraz takie obszary jak Targówek czy Bielany.  Subkultura dresów jest dosyć często mylona z subkulturą skinheadów, jednak dresiarze nie wyznają neonazistowskich poglądów, a ich światopogląd jest raczej ubogi.