Pierwsze grupy hipisów pojawiły się w Stanach Zjednoczonych w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Byli oni buntownikami przeciw wartościom, które większość ludzi uważała za najważniejsze to jest kariera, postęp, majątek, pozycja społeczna. W kanon ich wartości wchodziły wolność, pacyfizm i miłość, które Hipisi wyrażali również w swoim ubiorze. Nosili oni luźnie kwieciste koszule, spodnie rozszerzane ku dołowi, tak zwane dzwony oraz długie włosy. Hipisi uważali, że wolność mogą osiągnąć przez zażywanie narkotyków. Prócz marihuany używali również LSD, który pozwalał przenieść się w inny, lepszy świat. Niejednokrotnie byli przez to utożsamiani z narkomanami. Chcąc zbliżyć się do natury, Hipisi, z dala od miast zakładali komuny, gdzie uprawiali rośliny ekologiczne i starali się być samowystarczalni. W komunach wszystkie dobra były wspólne a hipisi równi wobec siebie. W Polsce na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych powstały komuny w Warszawie, na Mazurach i  w Bieszczadach. Z czasem ruch hipisów przestał istnieć.  Najważniejszą przyczyną powstania tego ruchu był ówczesny kryzys kultury amerykańskiej. W Polsce subkultura pojawiła się pod koniec lat 60. XX wieku, a w latach 70. dotarła niemal wszędzie. Sytuacja, jaka panowała w tamtych czasach nie sprzyjała na wymianie poglądów między Europą Zachodnią, a państwami socjalistycznymi. Właśnie, dlatego główna wymiana ideowa była możliwa tylko dzięki bezpośrednim kontaktom oraz muzyce. Polscy hipisi przystosowali założenia poglądowe do sytuacji panującej w naszym kraju. Ruch ten cechował się między innymi: buntem przeciwko instytucją państwowym i społecznym, rozwojowi technicznemu, odrzuceniem stabilizacji, beztroskim życiem, własnością wspólną członków subkultury oraz obojętnością wobec reszty społeczeństwa i ich poglądów. W Polsce hipisi byli nietolerowani przez społeczeństwo, bardzo często zarzucano im postępowanie według amerykańskiej mody. Ponadto ówczesne milicja uważała tą subkulturę za zagrożenie dla innych. Ponadto hipisi byli zwalczani przez inne grupy społeczne.

Hipisi, czyli ruch hipisowski to grupa społeczna, która swój największy rozwój przeżyła w latach 60. oraz 70. ubiegłego wieku. Hipisi, czyli ruch hipisowski jest to grupa społeczna, która swój najpotężniejszy rozwój przeżyła w latach sześćdziesiątych oraz siedemdziesiątych ubiegłego stulecia. Na hipisów mówiono także „ dzieci kwiaty”. Członkowie ruchu hipisowskiego byli skrajnymi pacyfistami, nie akceptowali wojen i jakichkolwiek aktów przemocy. Propagowali także odrzucenie własności personalnej. Charakterystyczne dla hipisów było noszenie długich włosów ( niezależnie od płci), często chodzili boso, a nawet niekiedy nago. We włosach „ dzieci kwiatów” można było znaleźć wianki oraz rozmaite kwiaty. Strój hipisowski miał pokazywać połączenie z naturą, dlatego hipisi starali się nosić ubrania wykonane z materiałów naturalnych, z kwiatowymi motywami. Dbali, by ich stroje tryskały różnokolorowymi nadrukami i wzorami. Hipis najczęściej był wegetarianinem. Przedstawiciele ruchu hipisowskiego bardzo często uważali, że postulaty oraz wartości propagowane przez dorosłych są złe. Hipisi zawsze tłumnie przybywali na rozmaite festiwale muzyczne.

Rastamani to kolokwialne określenie na Ruch Rastafari. Historia tego ruchu sięga lat trzydziestych ubiegłego stulecia. Rastamani zaczęli się pojawiać na terenach Jamajki, głównie w środowiskach, gdzie walczono o równouprawnienie na tle rasowym.  Rastamani, w szerszym, bardziej ogólnym pojęciu to po prostu członkowie subkultury rastamańskiej. Subkultura ta odznacza się tym ,że jej członkowie słuchają muzyki reggae i jej zbliżonych gatunków, takich jak raggamuffin, raggajungle,  dub, dancehall,  ragga czy ska. Rastamani często noszą na głowie dredy, czyli splątane na zawsze kosmyki włosów. Popularne dla członków tego ruchu jest palenie marihuany,  która w wielu krajach  jest, niestety dla nich, zakazana. Kolorami, którymi głównie posługują się rastamani, to znaczy, posiadają je na ubraniach czy rozmaitych gadżetach ( naszywkach, broszkach)  są żółty, zielony oraz czerwony – trzy barwy rasta ( które powinny występować w kolejności przedstawionej powyżej). Rastamani charakteryzują się często bezproblemowym i luźnym podejściem do życia.