Skejci dzielą się na dwie podkultury, które nie wykluczają się. Są to: deskorolkowcy i grafficiarze. Skejta można poznać po luźnych ciuchach. Noszą oni szerokie spodnie z niskim krokiem, często sięgającym kolan oraz obszerne  bluzy z kapturem. Subkultura ta nie ma tak mocno zdefiniowanego podłoża psychologicznego jak ma to miejsce w innych subkulturach. Grafficiarze jak nazwa wskazuje w wolnych chwilach tworzą swoją sztukę – graffiti. Częstokroć malunki wykonują nielegalnie na ścianach budynków czy pociągów bez zezwolenia właściciela, dlatego robią to pod osłoną nocy. Przez większość społeczeństwa uważani są za wandali. Powodem tego jest to co przeciętny człowiek uważa za graffiti, a co tak naprawdę nim nie jest. Chodzi o bazgroły na ścianach wykonywane przez zwykłych wandali. Druga grupa, deskorolkowcy w Polsce i na świecie różni się rodzajem muzyki jakiej słuchają. W Stanach Zjednoczonych skejci słuchają skate punku i takich zespołów jak The Offspring, natomiast polscy skejci preferują rap.

Nazwa dresiarz pochodzi od stroju jaki owa subkultura zakłada na siebie to jest dresowych spodnie oraz bluzy do tego butów. Nazwa „dresiarz” uważana jest za obraźliwą zarówno poza jak i w samej subkulturze dresiarzy. Dresiarze pojawili się w Polsce w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Oprócz dresu dresiarza można poznać po złotej lub srebrnej biżuterii noszonej ostentacyjnie na szyi i/lub nadgarstku. Początkowo dresiarze słuchali muzyki disco, disco polo, techno oraz rapu, jednak obecnie nie jest to widoczne. Dresiarze wyznają kult pieniądza, są wulgarni i często używają przemocy w celu zaspokajania własnych potrzeb. Uznanie w grupie zdobywają dzięki markowym ubraniom (preferują takie marki jak Adidas, Puma, Reebok czy Nike), dobrym telefonom komórkowym oraz agresywności. Dresiarze często zaczepiają osoby słabe i odróżniające się od innych. Przedstawiciele tej grupy najczęściej nie mają celu w swoim życiu i są przytłoczeni rzeczywistością, która ich otacza. Jest to jedna z patologicznych subkultur.