Jest to subkultura, którą reprezentują ludzie słuchający hip-hopu i rapu. Cechą charakterystyczna dla skejtów jest ich ubiór, ponieważ ubierają się oni w szerokie spodnie, bluzy z kapturem ,czapki z prostym daszkiem a na nogach noszą najczęściej adidasy szeroki i wysokie. Subkulturę tą zapoczątkowali skejci jeżdżący na deskorolkach, rolkach oraz BMXach. Skejtów odróżnia również od innych subkultur to iż mówią oni slangiem. Często są to słowa spolszczone zaczerpnięte z języka angielskiego. Poprzez jeżdżenie na rolkach deskorolce czy BMXsie wyrażają siebie a muzyka hip-hopowa doskonale im w tym pomaga ponieważ opisuje ona nieraz przykłady z osobistego życia skejtów. Reprezentanci tego ruchu zazwyczaj są spokojni i bardziej pozytywnie nastawieni do życia. Polscy skejci różnią się od amerykańskich tym, że słuchają przeważnie hip-hopu natomiast skejci w Ameryce słuchają wyłącznie skate punku, różni się także nieco wygląd, tam panuje tzw. styl murzyński: spodnie spuszczone w klinie do kolan, biały podkoszulek, i wielkie łańcuchy. Ubiór na skate staje się najpopularniejszym stylem wśród młodzieży. Luźne ubrania, pozwalają młodzieży na odczuwanie komfortu.

Subkultura skinheadów pojawiła się po raz pierwszy w Anglii ok. 1966 roku, początkowo jako odłam mods. Skinheadzi wywodzili się ze środowisk robotniczych, lecz odrzucali stereotyp robotnika. Misją Skinów stała się obrona porządku społecznego. Czarni imigranci z Karaibów stali się fascynacją dla brytyjskich Skinheadów. Ubierali oni w stylu wojskowym, czyli wysokie ciężkie buty, skórzane kurtki, dżinsy. Włosy golili aż do samej skóry. Ich wygląd miał wyrażać gotowość do walki, przeciwstawianiu się wrogom. Słuchają oni różnej muzyki, ale przeważa styl mroczny i ciężki taki jak: rock, punk, hard core Skinheadzi nie są jednolitą subkultura dzielą się oni na dwa odłamy: nacjonalistyczny i anarchistycznych. Skinheadzi są bardzo agresywnie nastawieni do murzynów i arabów. Z ust polskiego skinheada możemy usłyszeć nacjonalistyczne i faszystowskie hasła typu: “polska dla polaków”, “żydzi do gazu”. Ich agresja jest skierowana głownie przeciwko obcym oraz tak zwanemu marginesowi społecznemu. W Polsce ruch skinheadów pojawił się dopiero w latach 80-tych i ma charakter nacjonalistyczny, a nawet rasistowski. Skinheadzi jest to nazwa określająca kontrkulturę, której historia sięga lat sześćdziesiątych ubiegłego stulecia. Subkultura ta powstała na terenie Wielkiej Brytanii, a jej nazwa łączy się ze specyficznym wyglądem, jaki posiadali skinheadzi. Mianowicie posiadali oni wygolone na łyso głowy, bądź też bardzo krótkie fryzury. Ta kontrkultura dzisiaj jest bardzo źle kojarzona i odbierana przez współczesne społeczeństwo. Wynika to z faktu, że skinheadzi bardzo często wyrażają rasistowskie poglądy, a wręcz szykanują ludzi o odmiennym kolorze skóry. Członkowie tej subkultury również posiadają neonazistowskie poglądy, co przez dzisiejszy świat jest absolutnie nie do zaakceptowania. Oczywiście, większość skinheadów to nacjonaliści, którzy szumnie obnoszą się ze swoimi światopoglądami, skinheadzi prezentują poglądy apolityczne, ale czasem także nawet dosyć skrajnie lewicowe. Ci skinheadzi, których zaangażowanie w ruchy o poglądach neonazistowskich są największe słuchają muzyki RAC lub NSBM, czy narodowo – socjalistyczny black metal.

Ruch wywodzi się od imienia cesarza Etiopii – Rasta Farii 1. Marusa Garveya, który urodził się na Jamajce, chciał stworzyć w Afryce ogólno murzyńskie państwa. Jednym z symboli najczęściej używanym w języku Rastafari jest “Babilon” rozumiany jako pogrążony w grzechu świat białego człowieka. W latach 80- tych w Polsce pojawiają się biali rastafarianie, młodzież punkowa jak i reszta, przyłączyli się do tej subkultury. Zainspirowała ich muzyka Boba Marleya, styl życia, oraz ideologie. Rastafarianie przeciwstawiają się złemu światu poprzez swoją muzykę oraz styl życia. Większość rastafarianów, preferuje wegetarianizm, nie pije alkoholu, za to używają marihuany dla uspokojenia duszy oraz medytacji. Ich wygląd cechuje się tym, że noszą dredy, a ich ubrania dominują w barwy żółte, czerwone i zielone. Czerwony kolor oznacza ofiarę krwi która została przelana w walce, zielony oznacza Afrykę jako zielony spokojny kraj, a żółty oznacza zagarnięte złoto ponieważ Afryka była kiedyś bogatym krajem. Słuchają muzyki wyluzowanej, to znaczy reage i raga, piosenki te przeważnie opowiadają o tym, że życie jest piękne, że należy kochać wszystkich ludzi. Ludzie Rasta zazwyczaj są pokojowo nastawieni dożycia i nie narażają się na ataki ze strony innych ugrupowań. Aktualnie szacuje się, że za prawdziwych wyznawców ruchu Rastafari uważa się milion osób.

Kibice, czyli inaczej hooliganie, jest subkultura kibicowska, przeważnie działająca na meczach piłki nożnej i poza nimi. Nazwa pochodzi od nazwiska „Hooligan”, była to angielska rodzina, która zapoczątkowała tą subkulturę swoim nagannym zachowaniem. Kibice czyli fanatyczni kibice drużyn piłkarskich. Walczą z kibicami innych drużyn, na tym polega ich działalność. Zawierają oni sojusz z kilkoma drużynami, aby podczas „ustawek” miał im kto pomagać. Największym wrogiem kibica jest policja, jest to główna zasada jakiej przestrzegają. Jeżeli umawiają się z jakąś drużyną, żeby się poawanturować, nie mogą używać żadnego sprzętu, tylko własne pięści i nogi. Kibice przeważnie są rasistami, a nawet mają poglądy nazistowskie. Słuchają oni patriotycznych piosenek, zespołów takich jak : konkwista, honor. Piosenki są te o tym, że trzeba walczyć, dbać o swój honor, o swój klub i kraj. Strój kibica charakteryzuje się dresem, oraz szalikiem lub czapka w barwach klubu. Chodzą oni zawsze w większych grupach, i obracają się w swoim kręgu, gdyż reszta społeczeństwa jest dla nich mniej warta.

To co łączy metalowców to muzyka. Słuchają oni głównie heavy metalu i hard rocka. Różnią się oni od innych subkultur tym, że prócz muzyki nie łączy ich wspólna idea. Metalowca można rozpoznać po czarnej koszulce z nazwą ulubionego zespołu, bojówkach lub innych, przeważnie czarnych spodniach, glanach, długich włosach i (w przypadku mężczyzn) zaroście. Między sobą dzielą się na wiele podgrup takich jak black metalowcy, power metalowcy czy thrash metalowcy, zależnie od gatunku metalu jaki słuchają. Wśród innych ludzi często są określani jako brudasy. Często można się też spotkać z przekonaniem do oddawania przez metalowców czci szatanowi. Spowodowane jest to uogólnieniem metalu do muzyki w której występuje szaleńcza gra na gitarze i perkusji połączona ze śpiewem gardłowym – growlem. Fani ciężkiego brzmienia często spotykają się na koncertach na których tańczą tak zwany taniec pogo. Pogo polega na skokach i przepychaniu się w bardzo gęstym tłumie ludzi. Często towarzyszy temu unoszenie pojedynczych osób przez grupę ponad głowami na rękach.  Początek tej subkultury miał miejsce w latach 70. ubiegłego wieku. Natomiast w latach 80. XX wieku heavy metal dotarł do Polski.  Wtedy to koncerty rokowe urosły do miana wielkiego widowiska. Mimo, że metalowcy nie posiadają żadnej ideologii, to większość tworzonych lub słuchanych przez nich piosenek opowiada o szatanie i złu. Subkultura ta często jest mylne przez innych nazywana satanizmem. Metalowcy po przez swoje przekonania chcą odciąć się od otaczającej ich rzeczywistości i innych grup społecznych. Każdy chyba zna ubiór prawdziwego metalowca. Składa się na niego czarna skórzana kurtka, pasy z ćwiekami, obcisłe skórzane spodnie oraz koszulki przedstawiające czaski lub inne mroczne postacie. Natomiast, jeśli chodzi o fryzurę, to preferują oni długie włosy. W naszym kraju słuchacze muzyki heavy metalowej mają swoje coroczne spotkania na festiwalu „Metalomaniaków”. Odbywa się on w Katowicach. Wszelkiego rodzaju koncerty ulubionych zespołów są dla metalowców świętem, a nie okazją do bójek, czy rozrób.

Skejci dzielą się na dwie podkultury, które nie wykluczają się. Są to: deskorolkowcy i grafficiarze. Skejta można poznać po luźnych ciuchach. Noszą oni szerokie spodnie z niskim krokiem, często sięgającym kolan oraz obszerne  bluzy z kapturem. Subkultura ta nie ma tak mocno zdefiniowanego podłoża psychologicznego jak ma to miejsce w innych subkulturach. Grafficiarze jak nazwa wskazuje w wolnych chwilach tworzą swoją sztukę – graffiti. Częstokroć malunki wykonują nielegalnie na ścianach budynków czy pociągów bez zezwolenia właściciela, dlatego robią to pod osłoną nocy. Przez większość społeczeństwa uważani są za wandali. Powodem tego jest to co przeciętny człowiek uważa za graffiti, a co tak naprawdę nim nie jest. Chodzi o bazgroły na ścianach wykonywane przez zwykłych wandali. Druga grupa, deskorolkowcy w Polsce i na świecie różni się rodzajem muzyki jakiej słuchają. W Stanach Zjednoczonych skejci słuchają skate punku i takich zespołów jak The Offspring, natomiast polscy skejci preferują rap.

Nazwa dresiarz pochodzi od stroju jaki owa subkultura zakłada na siebie to jest dresowych spodnie oraz bluzy do tego butów. Nazwa „dresiarz” uważana jest za obraźliwą zarówno poza jak i w samej subkulturze dresiarzy. Dresiarze pojawili się w Polsce w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Oprócz dresu dresiarza można poznać po złotej lub srebrnej biżuterii noszonej ostentacyjnie na szyi i/lub nadgarstku. Początkowo dresiarze słuchali muzyki disco, disco polo, techno oraz rapu, jednak obecnie nie jest to widoczne. Dresiarze wyznają kult pieniądza, są wulgarni i często używają przemocy w celu zaspokajania własnych potrzeb. Uznanie w grupie zdobywają dzięki markowym ubraniom (preferują takie marki jak Adidas, Puma, Reebok czy Nike), dobrym telefonom komórkowym oraz agresywności. Dresiarze często zaczepiają osoby słabe i odróżniające się od innych. Przedstawiciele tej grupy najczęściej nie mają celu w swoim życiu i są przytłoczeni rzeczywistością, która ich otacza. Jest to jedna z patologicznych subkultur.

Nazwa tego ruchu, który w Polsce przybrał formę subkultury wywodzi się od pierwszego czarnoskórego cesarza Etiopii Lif Ras Tafari Makkonena. Rastafari łączy wierzenia rdzennych mieszkańców Afryki (animalistyczne) i chrześcijaństwa (opierają się na Piśmie Świętym i niektórych zasadach chrześcijaństwa koptyjskiego), hinduizmu oraz nauk cesarza Haile Selassie. Wierzą oni, że pokój na ziemi zapanuje wtedy, gdy skończą się podziały ludzi na lepszych i gorszych.  Symbolem zła i grzechu w Rastafarianizmie jest Babilon. Głoszą oni pacyfizm, lecz w określonych okolicznościach dopuszczają czynną obronę. Podobnie do hipisów przykładają wagę do żywności, którą w miarę możliwości produkują samodzielnie. Wielu spośród nich jest wegetarianami. Rastafarianie, lecz tylko mężczyźni, dopuszczają palenie haszyszu i marihuany, gdyż jak uważają pomaga ona w otwieraniu się na świat oraz w medytacji. Na ich stroju pojawiają się kolory: czerwony, żółty oraz zielony, które są barwami flagi Etiopii. Ich fryzurą są dredy, a muzyka której słuchają to reggae.  Jej powstanie datuje się na drugą połowę lat 60. ubiegłego stulecia. A miejscem jej powstania jest Jamajka. Na samym początku gromadziła jedynie osoby związane z środowiskami murzyńskimi, jednak później zainteresowała osoby z poza tego kręgu. W naszym kraju istniej duże grono osób, które inspiruje rasta i jej ideologia. Bardzo charakterystycznym elementem wyglądu członków tej subkultury są dredy, czyli bardzo grubo splecione włosy, najczęściej dość długie. Kulturoznawcy twierdzą, że tego typu wygląd jest nawiązaniem i zapożyczeniem od hinduizmu. Ponadto dredy mają oznaczać bunt przeciwko rasizmowi oraz miłość do natury. Członkowie tego ruchu noszą stroje w tak zwanych kolorach rasta, czyli: zielonym, żółtym i czerwonym. Ideologia tej subkultury ściśle związana jest z religią oraz Pismem Świętym. Jednak w przeciwieństwie do białych czarni inaczej interpretują słowa zawarte w Biblii nazywając siebie narodem wybranym. Szczególnie cenne dla nich są księgi: Apokalipsy i Genesis, opowiadające o ludziach takich jak oni.