Gitowcy byli subkulturą rdzennie polską. Grupy gitów powstały w latach siedemdziesiątych w czasie PRL-u na masowo budowanych osiedlach. Charakteryzowały ich solidarność i lokalny patriotyzm.  Dzielili oni ludzi na tych który są „git” oraz na „frajerów”. Uważali przy tym, że tych drugich trzeba maksymalnie wykorzystywać. Gitowcy często byli bumelantami (w czasach PRL-u istniał obowiązek pracy dla wszystkich mężczyzn; nie można było być bezrobotnym przez dłużej niż trzy miesiące). Kultura gitowców przypomina społeczeństwo więzienne. Zarówno jedni jak i drudzy używają charakterystycznego grypsu, mowy przez nich wymyślonej i nie rozumianej zazwyczaj przez postronnych. Gici byli do niekórych subkultur, na przykład do hipisów i punków.  Przejawiali oni kult siły i mocnego charakteru. Jak większość subktultur także i gitowców można było rozpoznać po stroju. Ubierali się w ortalionowe kurtki, spodnie zaprasowane na kancik oraz buty z czubami. Nosili fryzurę na małpę. Niektóre elementy subkultury gitowców są obecne u skinheadów.  Gitowcy swój początek mają w wszelkiego rodzaju zakładach poprawczych, wychowawczych oraz zakładach karnych dla młodzieży łamiącej przepisy prawa. Kiedy młodzi ludzie opuszczali tego typu środowisko wszystkie zasady tego ruchu przenosili do życia codziennego. Właśnie w ten sposób subkultura gitowców przedostała się do szkół. Wyznawcy tego ruch bardzo często zastraszali swoich rówieśników, wymuszali od nich pieniądze, niszczyli ich przedmioty oraz prześladowali. Subkultura ta charakteryzuje się: kultem fizyczności i siły fizycznej, wykorzystywaniem innych słabszych jednostek, odrzuceniem wszelkich zasad obowiązujących w danym społeczeństwie, gardzeniem słabością oraz ludzkimi odruchami, wzorowaniem się na przestępcach oraz brakiem szacunku dla kobiet. Gitowcy tworzą grup, w której obowiązuje lojalność oraz tak zwane braterstwo krwi. Przejawem przynależności do subkultury jest wspólne, grupowe picie alkoholu oraz tatuaże. Subkultura ta zaczęła znacznie się zwężać już po koniec lat 70. XX wieku.