Gitowcy byli subkulturą rdzennie polską. Grupy gitów powstały w latach siedemdziesiątych w czasie PRL-u na masowo budowanych osiedlach. Charakteryzowały ich solidarność i lokalny patriotyzm.  Dzielili oni ludzi na tych który są „git” oraz na „frajerów”. Uważali przy tym, że tych drugich trzeba maksymalnie wykorzystywać. Gitowcy często byli bumelantami (w czasach PRL-u istniał obowiązek pracy dla wszystkich mężczyzn; nie można było być bezrobotnym przez dłużej niż trzy miesiące). Kultura gitowców przypomina społeczeństwo więzienne. Zarówno jedni jak i drudzy używają charakterystycznego grypsu, mowy przez nich wymyślonej i nie rozumianej zazwyczaj przez postronnych. Gici byli do niekórych subkultur, na przykład do hipisów i punków.  Przejawiali oni kult siły i mocnego charakteru. Jak większość subktultur także i gitowców można było rozpoznać po stroju. Ubierali się w ortalionowe kurtki, spodnie zaprasowane na kancik oraz buty z czubami. Nosili fryzurę na małpę. Niektóre elementy subkultury gitowców są obecne u skinheadów.  Gitowcy swój początek mają w wszelkiego rodzaju zakładach poprawczych, wychowawczych oraz zakładach karnych dla młodzieży łamiącej przepisy prawa. Kiedy młodzi ludzie opuszczali tego typu środowisko wszystkie zasady tego ruchu przenosili do życia codziennego. Właśnie w ten sposób subkultura gitowców przedostała się do szkół. Wyznawcy tego ruch bardzo często zastraszali swoich rówieśników, wymuszali od nich pieniądze, niszczyli ich przedmioty oraz prześladowali. Subkultura ta charakteryzuje się: kultem fizyczności i siły fizycznej, wykorzystywaniem innych słabszych jednostek, odrzuceniem wszelkich zasad obowiązujących w danym społeczeństwie, gardzeniem słabością oraz ludzkimi odruchami, wzorowaniem się na przestępcach oraz brakiem szacunku dla kobiet. Gitowcy tworzą grup, w której obowiązuje lojalność oraz tak zwane braterstwo krwi. Przejawem przynależności do subkultury jest wspólne, grupowe picie alkoholu oraz tatuaże. Subkultura ta zaczęła znacznie się zwężać już po koniec lat 70. XX wieku.

Skini, inaczej skinheadzi są jedną z najstarszych subkultur. Ruch ten miał początek w Anglii w latach sześćdziesiątych XX wieku. Tam właśnie uboga młodzież postanowiła swą odmienność od zamożnych hipisów wyrazić poprzez wygląd i sposób bycia. Początkowo skini ścinali włosy na krótko (ale nie zero), nosili dżinsy, flanelowe koszule, szelki, mundury z demobilu i okute wysokie buty Martensy. Strój ten był praktyczny, gdyż swoje racje często egzekwowali walką. Skini jak i inne subkultury wiązali się z określoną muzyką. Początkowo była to taneczna muzyka Jamajki: ska, bluebeat, rocksteady. W latach siedemdziesiątych głośno było o skinheadach w mediach z powodu głoszenia ich ideologi przez przemoc. Aktualnie skini wyglądają inaczej. Przeważnie golą głowy na zero, często do stroju dołączają nazistowskie symbole. Używają oni okrzyku „Oi!”, który jest jednocześnie pozdrowieniem. Miano Oi nosi także muzyka, której słuchają. Skinheadzi kultywują walkę, siłę i działanie. Gardzą oni tchórzami i ludźmi słabymi. Skini są patriotami, rozumieją to jako poczucie wspólnoty ze swoim miastem czy regionem i szerzej -  z rasą.  Do wizerunku skina zaliczamy: tak zwaną kurtkę flyers, dżinsy z podwiniętymi nogawkami, szelki, oraz buty, najczęściej czarne i wysokie wyczyszczone do połysku. Ponadto skini mają bardzo krótkie włosy lub są wygoleni na łyso. Taki wygląd ma wymiar symboliczny, ponieważ pokazuje on nieprzerwane przygotowanie do walki, budzi szacunek oraz świadczy o porządku świata, którego pragną skini. Subkultura ta najczęściej wywodzi się z grupy robotniczej i cechuje się patriotyzmem lokalnym. W naszym kraju rozwój tego ruchu rozpoczął się w latach 80. XX wieku. Skini to przede wszystkim nacjonaliści, a w skrajnych przypadkach faszyści. Często atakują wszelkie mniejszości narodowe i etniczne, ponieważ ich zdaniem zaburzają one ład, który powinien być w danym kraju lub na świecie. Subkultura w swoich założeniach ma na celu chronić tradycje i tożsamość swojego narodu. Najczęściej jest to grupa wysportowanych mężczyzn, nieużywających alkoholu i narkotyków. Podczas ataku współpracują ze sobą w grupach. Swoje ofiary biją lub okaleczają.

Goci to określenie na subkulturę gotycką, czyli grupę społeczną, której początek sięga lat 70. ubiegłego wieku. Historia subkultury gotyckiej sięga lat siedemdziesiątych  oraz osiemdziesiątych ubiegłego stulecia. Ta grupa społeczna ściśle wiąże się z gatunkiem muzyki gotyckiej, a ta z kolei swój początek ma w nurcie, o nazwie cold wave. Oprócz tego członkowie tej subkultury słuchają takich gatunków muzycznych, jak metal progresywny, dark metal, metal symfoniczny, gothic metal czy muzyka industrialna. Goci bardzo często interesują się nie tylko muzyką ale także takimi elementami kultury, jak wampiryzm, szeroko pojmowany okultyzm. Dużym zainteresowaniem cieszy się także mitologia nordycka oraz mitologia słowiańska. Członkowie subkultury gotyckiej wykazują także duże zaciekawienie w literaturę, a zwłaszcza poezję. Uważają się za osoby bardzo wrażliwe oraz inteligentne, czytają wiele książek. Goci są głównie kojarzeni, przez społeczeństwo, z czymś mrocznym,  a niekiedy nawet niebezpiecznym i są niezrozumiani przez osoby trzecie, co czyni je grupą dosyć odizolowaną od reszty świata niewtajemniczonego w tę subkulturę.

Dresiarze to określenie grupy społecznej, a dokładniej grupy rozwijającej się w kręgach młodzieżowych. Nazwa subkultury, czyli „ dresiarze” wywodzi się od elementu ubrania, który noszą jej członkowie, czyli spodni typu dres. W Polsce, ta subkultura swój początek miała w latach dziewięćdziesiątych poprzedniego stulecia. Dresiarze są w Polsce bardzo negatywnie i źle kojarzeni. Wiąże ich się często z wulgarnym słownictwem i brakiem znajomości zasad dobrego wychowania. Często, oprócz posiadania spodni dresowych, charakterystycznym elementem ubioru jest zawieszony na szyi pozłacany łańcuch, co kiedyś było także kojarzone z subkulturą „ disco polo” Dresiarze występują w niemalże wszystkim polskim miastach. W mniejszych miastach są nieodłączną częścią ich mieszkańców, natomiast w większych aglomeracjach, występują oni głównie na przedmieściach. W Warszawie dresiarze zamieszkują tereny południowej, ale najbardziej północnej Pragi oraz takie obszary jak Targówek czy Bielany.  Subkultura dresów jest dosyć często mylona z subkulturą skinheadów, jednak dresiarze nie wyznają neonazistowskich poglądów, a ich światopogląd jest raczej ubogi.

Jest to jedna z agresywnych subkultur. Szalikowcy są często nazywani kibicami, pseudokibicami  bądź kibolami a poza granicami Polski mówi się na nich hools (skrót od hooligans). Nazwa hooligans pochodzi od nazwiska pewnej angielskiej rodziny, która poprzez swoje agresywne i awanturnicze zachowanie dała początek tej subkulturze. W Polsce zaczęli pojawiać się w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Są oni kibicami określonej drużyny piłki nożnej, lecz oprócz oglądania meczów piłkarskich mają inne cele spotkań. Przychodzą na mecze swojej drużyny, na swój stadion lub jeżdżą na wyjazdy. Po meczach lub na tak zwanych ustawkach wszczynają oni awantury i walczą z kibicami innych drużyn i/lub policją. Za swoich największych wrogów uważają właśnie policję. Między kibicami różnych drużyn istnieją stosunki przyjacielskie i wrogie. Jeżeli nie umówią się inaczej, na ustawki przychodzą bez broni białej, palnej ani innej. Na meczach śpiewają piosenki chwalące ich drużynę oraz (często wulgarne) obraźliwe w kierunku drużyny przeciwnej.  Kibice nazywani są także określeniem „hools”, który stanowi skrót od angielskiego słowa „hooligans”. Inna nazwa członków tej subkultury to szalikowcy. Kibic to człowiek, który popiera daną drużynę piłkarską i identyfikuje się z osobami podobnie myślącymi. Bardzo często dochodzi do bójek między kibicami różnych klubów piłkarskich. Dzieje się tak nie tylko podczas meczów, ale również poza nimi. Zwolennicy przeciwnych drużyn zwalczają siebie również w życiu codziennym. Szalikowcy kierują się kilkoma zasadami. Pierwsza z nich mówi, że największym wrogiem, każdego kibica jest policja. Druga zasada dzieli społeczność na przyjaciół i wrogów. Do tych pierwszych zaliczamy zwolenników tego samego klubu piłkarskiego, a do nieprzyjaciół pozostałych. Natomiast trzecia, czyli ostatnia zasada nakreśla zasady awantur. Zazwyczaj na rozróby nie przynosi się broni chyba, że ustalenia będą inne. Szalikowcy używają broni palnej, baseballi, tasaków, noży oraz siekier. Istnieje coś takiego, jak pakt o nieagresji na meczach reprezentacji, gdzie barwy klubów nie mają znaczenia.

Ta subkultura powstała w 1976 roku i łączy się z powstaniem takich zespołów jak Ramones, Television, Sex Pistols czy Talking Heads. Muzyka Punk traktuje najczęściej o wolności, anarchii i niezależności człowieka. Punki uwidaczniają się głównie w bardzo oryginalnych strojach. Najbardziej rozpoznawalny jest irokez – fryzura, w której włosy są wygolone po bokach głowy, a ze środka stoją postawione do góry. Przeważnie irokez jest farbowany na jaskrawe kolory. Na resztę stroju punka składają się glany, pasy, skórzane kurtki z ćwiekami. Ubrania punków często są dziurawe co jest przejawem pogardy za komercją i wyższą warstwą społeczeństwa. Ich styl bycia przejawia się w braku agresji (chyba, że zostaną sprowokowani), nieograniczona tolerancja oraz używanie wszelkich używek. Masowo można spotkać punków na Woodstocku, imprezie organizowanej przez Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy oraz Jurka Owsiaka. Jest to trzydniowy festiwal muzyki, na którym artyści grają za symboliczną „stówę”. Slogan głoszony na Woodstocku to „Miłość Przyjaźń Muzyka”. Subkultura ta cechuje się buntem oraz prowokacją przeciwko całemu społeczeństwu. Punkowcy manifestują swoją odmienność, odrzucają przyjęte ideały oraz krytykują otaczający ich świat. Ruch ten charakteryzuje się: odrzuceniem wszelkich tradycji i autorytetów, tolerancją odrzucającą rasizm, dyskryminacje mniejszości oraz wszelkie podział społeczno-ekonomiczne. Punkowcy odrzucają także tak zwane instytucje publicznego zaufania, takie jak kościół, policja i wojsko. Subkultura ta ponadto cechuje się nienawiścią wobec środków masowego przekazu i poszanowaniem pacyfizm oraz anarchizmu. Ruch nie posiada jakiejś konkretnej formy oraz struktury, w której dowodzi lider bądź ideolog. Punkowcy ubierają tak, aby zwrócić na siebie uwagę. Do stroju punka należą: dżinsy, skurzana lub dżinsowa kurtka oraz wojskowe, najlepiej czarne buty. Specyficzna jest również fryzura przebiegająca jedynie przez środek głowy. Muzyka słuchana przez punkowców jest nieskomplikowana, ale mimo to dynamiczna. W Polsce i na świecie ruch ten zyskał wielu zwolenników w latach 80. ubiegłego stulecia.